Wie heeft nog nooit gehoord van de verhalen van Duizend-en-één nacht? Steeds weer brengen deze verhalen je in een andere wereld, een andere tijd, met dezelfde levendigheid, alsof je erbij bent. Het mooiste verhaal van allemaal –vind ik– is dat van degene die al deze verhalen vertelt: het verhaal gaat dat de sultan op een dag ontdekt dat zijn vrouw hem bedriegt, waarna hij woedend besluit iedere dag een andere te trouwen en de vorige te onthoofden. Na duizend dagen trouwt hij met Scheherazade. Ze besluit hem ’s nachts een prachtig verhaal te vertellen, maar kan dat wegens tijdgebrek niet afmaken. De sultan is zó benieuwd naar de afloop dat hij haar nog één dag laat leven, maar in de volgende nacht begint ze, nadat ze het verhaal uit de vorige nacht heeft afgemaakt, een nieuw, nóg spannender verhaal. Zo blijft ze nog duizend dagen in leven, en in de duizend-en-éénste nacht eindigt ze haar laatste verhaal. Inmiddels is de sultan gekalmeerd en verliefd geworden op Scheherazade, en hij besluit haar tot zijn koningin te maken.

Het stuk Scheherazade gaat over één van die nachten, over de ochtend, middag, en avond ervoor en erna, en over het verhaal dat ze in de nacht vertelt en afbreekt, om het de volgende nacht weer op te nemen.


Voor ongeveer drie jaar is componeren een serieuze hobby van me. Daarvoor zette ik wel eens wat noten op papier, maar heel veel aandacht schonk ik er niet aan. Sinds eind 2013 ben ik echter structureler en doordachter gaan componeren en heb ik meegedaan aan de wedstrijd van het Nederlands Blazers Ensemble, en afgelopen jaar ook gewonnen (driemaal is scheepsrecht).

Momenteel ben ik eerstejaars student wiskunde en klassiek piano op het conservatorium en speel ik hobbymatig hoorn in een concertfanfare (en vanavond in de Harmonie). Gerard Wiarda ken ik sinds hij m’n wiskundedocent was op de middelbare school, twee jaar geleden.